ভাৰতীয় সাহিত্যৰ ঐতিহাসিক পটভূমি ভূমিকা ভাৰতীয় সাহিত্য হৈছে ভাৰতবৰ্ষৰ বহুভাষিক, বহুজাতিক, বহুধৰ্মীয় আৰু বহুসাংস্কৃতিক জীৱনৰ এক জীৱন্ত প্ৰতিফলন। ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বিভিন্ন ভাষাত সাহিত্যৰ সৃষ্টি হ’লেও সেই সকলো সাহিত্যৰ অন্তৰালত ভাৰতীয় সমাজ, সংস্কৃতি, ধৰ্ম, দৰ্শন, ৰাজনীতি আৰু সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ এক গভীৰ সম্পৰ্ক বিদ্যমান। সংস্কৃত, পালি, প্ৰাকৃত, অপভ্ৰংশৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আধুনিক ভাৰতীয় ভাষাসমূহলৈকে ভাৰতীয় সাহিত্যই এক দীঘলীয়া ঐতিহাসিক যাত্ৰা অতিক্ৰম কৰিছে। সেয়ে ভাৰতীয় সাহিত্যক কেৱল কোনো এটা ভাষা বা অঞ্চলৰ সাহিত্য হিচাপে চাব নোৱাৰি; ই ভাৰতীয় সভ্যতা আৰু সংস্কৃতিৰ বহুমাত্ৰিক প্ৰকাশ। প্ৰাচীন ভাৰতীয় সাহিত্যৰ পটভূমি ভাৰতীয় সাহিত্যৰ ইতিহাসৰ আৰম্ভণি বৈদিক যুগৰ পৰা হোৱা বুলি ধৰা হয়। ঋগ্বেদ, সামবেদ, যজুৰ্বেদ আৰু অথৰ্ববেদৰ স্তোত্ৰসমূহত প্ৰাচীন ভাৰতীয় মানুহৰ ধৰ্মীয় বিশ্বাস, প্ৰকৃতি-চেতনা, সামাজিক জীৱন আৰু দাৰ্শনিক চিন্তাৰ পৰিচয় পোৱা যায়। উপনিষদসমূহত আত্মা, ব্ৰহ্ম, জীৱন আৰু জগতৰ সম্পৰ্ক সম্পৰ্কে গভীৰ দাৰ্শনিক চিন্তা প্ৰকাশ পাইছে। এই সময়ছোৱাত সাহিত্য মূলতঃ মৌখিক পৰম্পৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আছিল।...